Saturday, December 25, 2010

மன்மதன் அம்பு - விமர்சனம்


காதல் எங்கும் நிறைந்திருப்பது. தன்னுள் நுழைந்த காதலை, சந்தேகத்தின் பேரில் தொலைக்க நினைக்கும் ஒருவனும் , தான் தொலைத்த காதலை தன் நட்பிடமும், தன்னை சுற்றியிருப்பவரிடமும் தேடும் ஒருவனும் முட்டிக்கொள்ள நேரிடும் போது ஏற்படும் குழப்பங்களும், கவிதைகளுமே மன்மதன் அம்பு. 

அம்பு சாக்ஷி பல பேரின் தூக்கம் கெடுக்கும் பிரபல நடிகை. கிசுகிசுக்களால் நிரம்பி வழியும் அவள் திரையுலகை வாழ்கையே வெறுக்கும் அவளின் மல்டி மில்லியனர் பணக்காரன் மதனகோபால். காதல் என்னும் தேவதையையும் மீறி, சந்தேகம் என்னும் குட்டிச்சாத்தான் மனசுக்குள் முளைக்க, அவளை வேவு பார்க்க ஒரு டிடெக்டிவை நியமிக்கிறான்.  தன் நண்பனின் கேன்சர் ட்ரீட்மென்ட் செலவுக்காக இந்த உளவு பார்க்கும் வேலையே மேற்கொள்ளும் மேஜர் R மன்னார், மதனகோபால், அம்பு ஆகிய மூவரின் உளவியல் மாற்றங்களை படு சுவாரசியமாக காமெடி கடலில் நீந்த விட்டிருக்கிறார்கள்.


உள்ளுரிலேயே எடுத்துவிடக்கூடிய கதை.... ஆனால்  தயாரிப்பாளர் பசையுள்ள பார்ட்டி என்பதால் உலகின் தலை சிறந்த சுற்றுலா தலங்கள், ஸ்டார் குருஸ் என புண்ணியம் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.  


கமலஹாசன் என்னும் மஹா கலைஞனுக்கு இந்த வேடமெல்லாம் நூறோடு நூற்றியொன்று என்றாலும் அதிலும் அதகளபடுத்தியிருக்கிறார்.  மாதவனிடம் போனில்   பொய் சொல்லி டபாயித்து விட்டு பாரிஸ் நகர வீதியில் ஒரு தகிடு தத்தம் போடுவார் பாருங்கள்... அட்டகாசம்.. ஐம்பதை கடந்தும்  அவரது உடல் மொழியில் தெறிக்கும் உற்சாகமும், வேகமும்... சான்சே இல்லை. அதேபோல ஊர்வசியுடன் போனில் பேசி கண் கலங்குமிடத்தில் நம் கண்களும் கலங்குவதை தவிர்க்க முடியாது.

நடிகர் கமலஹாசனை விட இந்த படத்தில் அதிகம் ஸ்கோர் செய்பவர் வசனகர்த்தா கமலஹாசன். ஒவ்வொரு வசனமும் கடலினை  போல ஆழமானதும் அர்த்தம்  நிரம்பியதும்.   ரயில் கடந்த பின்னும் தண்டவாளத்தில் மிச்சமிருக்கும் அதிர்வை போல வசனங்கள் நம்மை கடந்த பின்னும் அதன் அதிர்வலைகள் மனசுக்குள் அப்படியே அமர்ந்து கொள்கிறது.

படம் முழுதும் ஐரோப்பிய லொக்கேஷன்கள், ஸ்டார் குருஸ் என படத்தின் பெரும்பகுதி பட்ஜெட் இதற்கே சரியாய் போனதால், திரிஷாவின் உடைகள் மூலமாக கொஞ்சம்  மிச்சம் பிடித்திருக்கிறார்கள்.  சண்டே மார்க்கெட்டில் நூறு ரூபாய்க்கு மூன்று என விற்கும் அரை ட்ரௌசர்கள் மட்டுமே அணிந்து கொண்டு படத்தின் பட்ஜெட் குறைய தன்னால் இயன்ற அளவிற்கு உதவியிருக்கிறார். வளர்க அவர் கலை சேவை.


அதே போல இந்த படத்தில் டப்பிங் இல்லாமல் அவர் பேசியிருப்பதும் செவிப்படத்தக்கது. தசாவதாரம் படத்திற்கு கூட கமல் இந்த அளவு மெனக்கெட்டு பாடுபட்டு உழைத்திருக்க மாட்டார். அதை விட அதிக அளவு பிரயத்தனப்பட்டு த்ரிஷாவிற்கு கற்று கொடுத்த தமிழ் வீணாகவில்லை. ரசிக்கும்படியே இருக்கிறது. 

கதை மிக சாதாரணமானது என்றாலும் டெக்னிக்கல் சமாச்சாரங்கள் மன்மதன் அம்பை  படு ஹை டெக்கான படமாக மாற்றியிருப்பதை மறுக்க முடியாது. முக்கியமாக 'நீல வானம்' பாடல். முதன் முதலில் இந்த பாடலை ஆடியோவில் மட்டும்  கேட்கும் போது, நிச்சயம் இந்த பாடலின் போது, தம் அடிக்க மொத்த ஜனமும் கிளம்பி விடும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால்  இந்த படத்தின் மாஸ்டர் பீஸ் அந்த பாடல்தான்.   "லெட்ரோகிராபி" முறையில் பாடல் முழுதும் பிளாஷ்பேக்கில் செல்ல அதை செதுக்கியிருக்கும் விதம் படு பிரமிப்பு.

அதே போல, முதல் படத்திலேயே முத்திரை பதித்திருக்கும் மனுஷ் நந்தனின்  ஒளிப்பதிவு. மிஸ்டீரீயா மேக்ஸ் என்னும் புதிய வகை கேமராவில் படமாக்கபட்டிருக்கும் இதன் காட்சிகள் படம் பார்த்து வெளி வந்த பின்னும் கண்ணை விட்டு அகலாமல் இருக்கிறது.

தேவிஸ்ரீ, பாடல்களிலும், ஆரம்பித்தில் வரும் ஆங்கில பாடல் தீம் இசையிலும் மனம் கவர்கிறார்.  சரியான பங்களிப்பு.

முற்பாதி முழுதும் இத்தனை பலத்தோடு ஹை டெக்காய் பிரயாணம் செய்யும் படம், கிளைமாக்சில் டைட்டானிக் கணக்காய் திடுமென கவிழ்ந்து விடுவது எதிர்பார்க்காத பரிதாபம். கிளைமாக்ஸ் மட்டும் சிங்கிதம் சீனிவாசராவ், கிரேசி மோகன் இணைந்து இயக்கியதை போல.. அத்தனை ஆள்மாறாட்ட குழப்பங்கள் + தடுமாற்றங்கள்.   வெறும் வசனங்களை வைத்துக்கொண்டே ஒப்பேற்ற முயன்று தோற்றிருக்கிறார்கள்.

ரெண்டாவது, கமலுக்கும் த்ரிஷாவிற்கும் எந்த வித ரொமான்சும் இல்லாமல் ஜஸ்ட் லைக் தட் காதல் வருவது. (முத்தம் இல்லாத கமல் படம், சர்க்கரை போடாத பால் போல )

ANY WAY, கமலின் சகலகலா ஆளுமைக்காக இந்த படத்தை பார்க்கலாம். தவறில்லை.


(+) பிளஸ்

வசனங்கள்
நீல வானம் பாடல்.
ஒளிப்பதிவு,
இசை

(-) மைனஸ்

கிளைமாக்ஸ்
ரொமாண்டிக் இல்லாதது

VERDICT :  இனிப்பு குறைந்த மன்மத பானம். 
RATING   : 5.0 / 10.0


EXTRA பிட்டுகள் :

இம்முறையும், அதே காசி தியேட்டர் S வரிசை. இம்முறையும் ஏரோப்ளானை அண்ணாந்து பார்க்கும் குழந்தைகள் ஆனோம். நீண்ட நேரம் படம் ஓடிய பின்புதான் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த மனிதரை கண்டேன். விழி இழந்த மாற்று திறனாளி அவர். வெறும் வசனங்களை கொண்டே படத்தை அவர் ரசித்த விதம்...... கமல் இஸ் கிரேட். வேறு என்ன சொல்ல..

..

Sunday, December 19, 2010

கவிதாயினி....

 

ஒரு கவிதை வாசிக்க

உன் உடலில்

வரிகள் தேடுகிறேன்..

எத்தனை வாசித்தும் 

பூர்த்தியாகவில்லை

இந்த கவிதை.

மிச்ச வரிகளை

எங்கு ஒளித்து வைத்திருக்கிறாய். ?


...

Monday, December 6, 2010

ரத்த சரித்திரம் -2 - விமர்சனம்



படம் முழுக்க யாராவது யாரையாவது வெட்டிக்கொண்டோ  அல்லது சுட்டுக்கொண்டோ இருக்கிறார்கள். திரை முழுதும் ரத்தம் தெறித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. இருந்தாலும் இரண்டு மணி நேரம் அமர்ந்து படத்தை பார்க்க முடிவதற்கு காரணம் வர்மாவின் கதை சொல்லும் ஸ்டைலும் அதற்க்கு உறுதுணையாய் இருக்கும் வசனங்களும். 

இரண்டரை மணி நேர முதல் பாகத்தை,  முதல் 20 நிமிடத்தில் சுருக்கியதால் படம் ஆரம்பத்தில் தோட்டா வேகத்தில் பறக்கிறது. சூர்யாவின் வருகையும் அதற்க்கு பிறகான காட்சிகளும் இன்னமும் சூடு கிளப்ப இடைவேளை வரை ஒரே ரணகளம்தான்.

பிரதாப் ரவி என்னும் தனி மனித சாம்ராஜ்யத்தை வேரறுக்க நினைக்கும் சூர்யாவின் பழி வாங்கும் நடவடிக்கைகளும் அதற்க்கான விடையும் தான் இரண்டாவது பாகம். உண்மை சம்பவங்களை சுவாரசியமாக சொல்வதென்பது ஒரு சவாலான விஷயம். ஆனால் தனக்கு தோதான கிரௌண்ட் என்பதால் வர்மா இதில் பேயாட்டம் போட்டிருக்கிறார். முக்கியமாக சூர்யா  கோர்ட்டில் தன்னை கொல்ல முயற்சிக்கும் எதிரிகளை கண்டுணர்வது முதல் அவர்களை வீழ்த்துவது வரை மிக டீடெய்லாக காட்சிபடுத்தியிருப்பதில் வர்மாவின் திறமை மின்னுகிறது.   மற்ற படங்களில் எல்லாம் சட சடவென ஆக்க்ஷன் காட்சிகளை முடிக்கும் வர்மா இதில் நிறுத்தி நிதானமாய் செய்திருப்பதும் ரசிக்கும் படியே இருக்கிறது. 

பரபரப்பான காட்சிகளும், எதிர்பாரா திருப்பங்களும் திரைகதையில் ஆளுமை செய்தால்... படத்தின் தீமுக்கேற்ற டார்க் கலர் டோனும், 180 டிகிரி கேமரா கோணங்களும், நுண்ணிய  உணர்சிகளை காட்டும் மிக தெளிவான க்ளோஸ் அப் ஷாட்டுகளும் டெக்னிக்கல் சைடில்  அதிகாரம் செய்கின்றன.   

வசனங்கள் அத்தனையும் திருப்பாச்சி அரிவாள் கூர்மை. சிறையில் இருக்கும் சூர்யாவிடம் விவேக் பேசுமிடம் நல்ல உதாரணம். ஒரு டப்பிங் படத்திற்கு இவ்வளவு அருமையான வசனங்கள் எதிர்பாரா ஆச்சரியம்.  

சூர்யா.... வாய்ப்பே இல்லை. ருத்ர தாண்டவம். கண்களில் பொங்கி வழியும் கொலை வெறியும், உடல் மொழியும் அத்தனை கச்சிதம். பழி வாங்கி முடித்த பின் காரை ஒட்டிக்கொண்டு  வரும்போது ஸ்டீயரிங்கில் கைகளை அழுத்தி அழுத்தி அவர் காட்டும் முகபாவம் அத்தனை அற்புதம். மொத்த படத்தையும் தன் அசாத்திய நடிப்பால் மதுரை நாயக்கர் மஹால் தூண் போல தாங்குகிறார். 

கொஞ்ச நேரமே வந்தாலும் போலீஸ் அதிகாரியாக வரும் கன்னட நடிகர் சுதீப்பும் கை தட்டி விசில் அடிக்க வைக்கிறார். 

முதல் பாகத்தில் அழிச்சாட்டியம் செய்த விவேக் ஓபராய் இதில் அடக்கி வாசித்தாலும் தேர்ந்த நடிப்பால் மிளிர்கிறார்.  

 அரசியல் கொலைகளும், சூழ்ச்சிகளும் அரங்கேறும்  திரைகதையில் சரியான கதாபாத்திர தேர்வும், வசனங்களும் அமைந்த விதத்தில் படம் பாஸ் மார்க் வாங்கினாலும் சிற் சிறு குறைபாடுகளால் முழுதும் வசீகரிக்க முடியாமல் போகிறது. 

மிக முக்கியமாக நேட்டிவிட்டி. என்னதான் சூர்யா, பிரியா மணி இருந்தாலும் ஒரு டப்பிங் படம் பார்க்கும் உணர்வு மேலோங்குவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. அதேபோல கிளைமாக்ஸ்...  விவேக் ஒபாராய் தீடிரென சூர்யாவை பார்க்கும் போது அடையும்  அதிர்ச்சி படம் பார்க்கும் நமக்கும் ஏற்படுகிறது.. ஏனென்றால் அதுவரை உண்மை பேசி வந்த இந்த படம் ஹீரோயிசத்திற்காக தடம் மாறுவது..(உண்மை கதையில்   சூரியின் நண்பன்தான் பரிட்டல ரவியே கொல்வான்.ஆனால் அந்த நண்பனை கூட   காட்டிக்கொடுத்து விடுவான் என பயந்து சூரி கொலை செய்ததாக உலவும் யூகங்கள்  இங்கு உண்டு ) 

அப்புறம் படம் முழுக்க வன்முறை, கத்தி குத்துக்கள் இருந்தாலும் அந்த வன்முறையில்  தெரிய வேண்டிய  ஒரு அழகியல் இதில் கொஞ்சம் மிஸ்ஸிங். அதென்ன வன்முறையில் அழகியல் என்று கேட்பவர்கள் புதுப்பேட்டை படம் பார்த்து தெரிந்து கொள்ளலாம். இதற்காக எனக்கு வன்முறை, ரத்த சகதிகள் பிடிக்கும் என்று  அர்த்தமில்லை. 

எனினும், இந்தப்படம் சூர்யாவுக்க்காகவும், வர்மாவின் மேக்கிங்குக்காகவும் நிச்சயம் பார்க்கலாம். 

(+) பிளஸ் 

சூர்யா 
வசனங்கள் 
மேக்கிங்.   

(-) மைனஸ் 

குழந்தைகள், பெண்கள் பார்க்கமுடியாதது.
நேட்டிவிட்டி இல்லாதது 
VERDICT : உண்மைக்கு மிக அருகிலான ரத்த சரித்திரம்.. 
RATING   : 4.7 / 10.௦

EXTRA பிட்டுகள் 

ஆர்வ கோளாறு காரணமாக முதல் நாளே பார்க்க வேண்டும் என்று காசி தியேட்டரில் பால்கனி கிடைக்காமல் முதல் வகுப்பில்  ரிசர்வ் செய்ததில் கிடைத்த டிக்கெட் நம்பர்       S-21,22,23.  என் வாழ்கையில் நிறைய நாள் கழித்து ABCD சொல்லி பார்த்ததில்.. 19 வது எழுத்து.  அதுதான் காசி தியேட்டரில் முதல் வரிசை.  இடது ஈசானி மூலை. படம் பூராவும் பிதமாகன் விக்ரம் போல ஒரு மாதீரி தலை திருப்பி பார்த்ததில் உண்டான கழுத்து சுளுக்கு இன்னனும் நிவர்த்தியாகவில்லை.

Saturday, November 27, 2010

நந்தலாலா.. - விமர்சனம்

 சொல்லப்படாத கதை என்று உலகில் எதுவுமே இல்லை. மிஷ்கின் இதில் சொல்லியிருக்கும் கதை ஏற்கனவே ஏதோ ஒரு மொழியில் சொல்லப்பட்டதாய் இருந்தாலும்.. நம் மொழிக்கும், நம் உணர்வுகளுக்கும் இம்மாதிரி மயிலறகு தடவல்கள்  ஒரு வரம்.   விரும்பி வரவேற்ப்போம் அதை....

நந்தலாலா.... தத்தமது அம்மாக்களை தேடி புறப்படும் இரண்டு குழந்தைகளின் கதை. ஒன்று வயதால் குழந்தை.. இன்னொன்று மனதால். ஒருவருக்கொருவர் எந்த வித ஈர்ப்பும் இன்றி, ஒரு அன்னியதன்மையோடு  பயணப்பட்டாலும், கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்  அன்பின் வாசல்களுக்குள் நுழைந்து  அதில் கட்டுண்டு உறவாடும் வரை நீளும் அழகிய பயணம். இடையில் அவர்கள்  சந்திக்கும் மனிதர்களுக்குள்ளும் அந்த அன்பை விதைத்துக்கொண்டே செல்ல.... மூகமுடி அணியாத முழு மனிதர்களையும் அவர்களின் ஆழ்மன வெளிப்பாடுகளையும் ஒரு வித பிரம்மிப்போடு காண்கிறோம். 

மேய்ப்பனை பின் தொடர்ந்து செல்லும் ஆடுகள் போல....  கதையின் பின்னாலேயே நாமும் பயணப்பட தொடங்குவதில் ஆரம்பிக்கும்  வெற்றி.. இறுதியில் கண்கலங்கி.. கைதட்டி எழும் வரை தொடர்கிறது.   ஓவ்வொரு காட்சியும் ஒரு கவிதையாய்... ஒரு ஓவியமாய்...நம்மை கடந்து செல்ல... அதனுள் குறியீடாய்  ஒளிந்திருக்கும்  ஜென் தத்துவமும், பரிசுத்தமான அன்பும்...  எழுத்தில் விவரிப்பது கஷ்டம். படம் பார்த்து உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

 நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு வசனங்கள்  அதிகம் இன்றி வெறும் காட்சிகளாலும் , உயிரை உருக்கும் இசையாலும் கதை சொல்லியிருக்கும் ஆச்சரிய தமிழ் சினிமா இது.

ராஜா சாரின் இசை   படம் முழுதும் சல சல வென ஓடும் நதியாகவும், சில இடங்களில் ஆக்ரோஷ அருவியாகவும்,  சில இடங்களில் அழ் கடல் அமைதியாகவும் இருந்து  ஒரு ஆக்சிஜன் போல படத்தை உயிர்ப்பிக்க வைக்கிறது. எத்தனை நாட்கள் ஆயிற்று... கடைசியாய்  சேதுவில் உணர்ந்தது. அதற்க்கு பிறகு இப்படத்தில் தான். ராஜாவின் கருணை குரலில் ஆரம்பிக்கும் தாலாட்டும்,  யேசுதாசின் "ஒன்னுக்கொன்னு" பாடலில்  வரும் அன்பின் தேடலும் நிச்சயம் கண்ணீர் விட வைக்கும் பொக்கிஷங்கள். 

மிஷ்கின்..... இந்த படத்தில்  ஒரு இயக்குனராக.. ஒரு நடிகராக.. நல்ல படைப்பாளியாக மிளிர்கிறார்.  முக்கால் வீசம் படத்திற்கும் பேண்டை கையில் பிடித்துக்கொண்டே நடப்பதும், ஓடுவதும், சண்டையிடுவதும், கண்விழி பிதுங்கி கீழே விழுந்துவிடுமோ என நாம் பயப்படும்படி விழிகளால்  வித்தை செய்திருப்பதும் எந்த வித ஸ்டார்களும் தளபதிகளும் செய்ய தெரியாத, செய்ய முடியாத அளவிற்கு அற்புதம். அதே போல அவரது குரலும் அட்டகாசம். சிறு வயது ராஜ சாரின் குரல் போலவே இருக்கிறது.

சிறுவன் அஸ்வத், ஸ்னிக்தா.. பன்னிரண்டு நொடிகள் வரும் நாசர், அந்த லாரி டிரைவர், இன்ஸ்பெக்டர், சைக்கிள் சிறுமி,  கலவரத்தின் போது வழிகாட்டும் மாற்று திறனாளி, பைக்கில் வரும் இரண்டு குண்டு மனிதர்கள் என அத்தனை கதாபாத்திரங்களும்  ஒரு தேர்ந்த சிற்பியின் கையால் செதுக்கப்பட்ட சிலை போல அத்தனை அழகு  + கச்சிதம்.


படத்தின் நீளமான ஷாட்களுக்கு தகுந்தபடி வைடு ஆங்கிள் காட்சிகளில் கவனம் ஈர்க்கும் மகேஷ் முத்துசாமியின் ஒளிப்பதிவும், ட்ராஸ்கி மருது கலை வண்ணத்தில்   படம் நெடுக படர்ந்திருக்கும் அழகியலும் உலக சினிமாக்களின் உயரம் தொடுகிறது. 

மிஷ்கின் தனது ராஜபாட்டையே இந்த படம் மூலம் விஸ்தாரமாக்கியிருக்கிறார்.  கொஞ்சமே என்றாலும் கூர்மையான வசனங்கள்... அதில் மெல்லிசாய் கலந்திருக்கும் நகைச்சுவை, நேர்கோட்டில் செல்லும் தெளிவான  திரைக்கதை என  வலிமையான இயக்குனராக தன்னை நிலை நிறுத்தியிருக்கிறார்.
 
முற்பாதியில் இலவம் பஞ்சாய் நம் மனசை மாற்றி பறக்க வைத்து  விட்டு, படத்தின் இறுதியில் தீடிரென பெரும் பாரத்தை ஏற்றி விட்டு விடுவதை சமாளிப்பது சற்றே சிரமமாக இருந்தாலும் சுகமான சுமையே.

வழக்கமான தமிழ் சினிமா வழக்கப்படி சோகமாக முடிக்காமல் சந்தோஷமாக முடித்ததற்காக மிஷ்கினுக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் தேங்க்ஸ். 

நந்தலாலா.. கண்களுக்கும், காதுகளுக்கும் மட்டுமல்ல... மனசுக்கும். 

(+) பிளஸ் 

மொத்த படமும்.

(இசை
திரைக்கதை, 
வசனங்கள்,
கதை மாந்தர்கள்
ஒளிப்பதிவு
கலை 
எடிட்டிங் )

(-) மைனஸ் 

குறை ஒன்றும் இல்லை..


VERDICT : தாலாட்டு
RATING    :7.0 / 10.0





EXTRA பிட்டுகள் :

நான் சென்னை வந்து பார்த்த முதல் படம் இது. எங்கள் ஏரியாவில் (ஈக்காட்டுதாங்கல்) உள்ள காசி தியேட்டரில் அறை நண்பர்கள் நால்வருடன் ஒரு மழை தூறிய இரவில் பெற்ற நல்ல அனுபவம். சென்னையில் தியேட்டர்கள் நன்றாகவே இருக்கிறது...  ஏசியில் கலந்த ஊதுபத்தி மனமும்... கை கோர்த்து படம் பார்த்த தம்பதிகளும்,  படம் முடிந்ததும்  எழுந்து நின்று கை தட்டி ரசித்த நல்ல சினிமா ஆர்வலர்களும் மிக்க சந்தோஷத்தை கொடுத்தார்கள். ஐஸ் கிரீம் தான் காலை வாரி விட்டது.
-

Wednesday, November 17, 2010

ஸ்பரிசம்....

 
தொட்டதும் சிலிர்க்கிறாய்..

நான் சிதறி போகிறேன்..

சிதறிய பாகமெல்லாம் ஓட்ட வைத்து

மீண்டும் உன்னை நெருங்கும் போது

சிரிக்கிறாய் நீ..

பறக்கிறேன் நான்.


-

Friday, November 12, 2010

வ - குவார்ட்டர் கட்டிங் - விமர்சனம்



குவார்ட்டர்....   குவார்ட்டர்....  குவார்ட்டர்.... உச்சரிக்கும் போதே உள் நாக்கு இனித்து ஒரு மாதிரி கிளு கிளுப்பாக இருக்கிறதல்லவா... தமிழனுக்கு ரொம்பவே பிடித்த  ஆங்கில வார்த்தை.   இப்படி ஒரு அழகான.. அம்சமான தலைப்பை வைத்துக்கொண்டு புகுந்து விளையாடி இருக்க வேண்டாமா... ? ம்ம்ஹூம்... ஆட்டோவில் கெட்ட ஆட்டம் போட்டவர்கள் குவார்ட்டரில் மட்டையாகி விட்டார்கள்.

முதலில் இந்த படத்திற்கு ஒளிப்பதிவு செய்த நீரவ் ஷாவிற்கு ஒரு புல் பக்கார்டி பார்சல். மனுஷன் ரசித்து ருசித்து  செய்திருக்கிறார். அந்த மஞ்சள் கலர் டோனும்,  கேமரா கோணங்களும் ரொம்பவே புதுமை + இனிமை.

விடிந்தால் துபாய் செல்லும் விமானம்.. அங்கு போனாலோ சரக்கடிக்க முடியாது.. ஆசை தீர இங்கு சரக்கடிக்கலாம் என்றால் தேர்தல் நேரம் காரணமாக டாஸ்மாக் அத்தனையும் விடுமுறை.  மனதை சிறிதும் தளர விடாமல் தேடுதல் வேட்டை தொடங்கும் விக்கிரமாதித்தனாக சிவா.. அவர் முதுகில் தொங்கும் வெள்ளை வேதாளமாக  கொழுக் மொளுக் SPB சரண்.  அதிரி புதிரியான லைன் தான். கடைசியில் சிவா குவார்ட்டரை அடித்தாரா இல்லையா என்பதை அவர்கள் சொல்லி முடிப்பதற்க்குள், கடுப்பில்  நாம் ஒரு குவார்ட்டரை அடித்தே ஆக வேண்டும் என்கிற எண்ணம் ஏற்படுவது மட்டும் நிச்சயம்.


சரக்கடிக்க குறைந்த பட்ச தேவையாய் இருக்கும் ஊறுகாய் அளவிற்கு கூட திரைக்கதை இல்லாதது படத்தின் பெரும் பலவீனம். ஒரே இரவில் நடக்கும் கதை. ஆனால் நின்று போன கடிகாரம் போல படம் ஒரே இடத்தில் ஆணி அடித்து  நிற்கிறது. இத்தனை நீளமான இரவை  ஷகிலா படத்தில் கூட பார்த்ததில்லை. 

பாரில் சைடு டிஷ்ஷாக  கொடுக்கும் பாப்கார்ன் போல குட்டி குட்டி கதாபாத்திரங்கள்  படம் முழுதும் ஏராளமாய் உலாவுகின்றன.  யார்.. எதற்கு என்று ஒரு காரண காரியமும் இல்லை. அழுத்தம் அற்ற கதாபாத்திரங்கள் மூலம் தண்ணி போடாமலேயே படம் தள்ளாட்டம் போடுகிறது.

அதே அலட்சிய சிவா.. கோயம்புத்தூர் தமிழில் கபடி ஆடுகிறார். சிரிக்காமல் இவர் அடிக்கும் கமெண்டுகள் சில இடங்களில் சுவாரசியம்.  மாட்டு டாக்டராக வரும் SPB  சரணின் வாய்ஸ் மாடுலேஷன் சிம்ப்ளி சூப்பர்.   ஹீரோயின் என்ற பெயரில் லேகா வாஷிங்டன். பீரில் இருக்கும் ஆல்கஹால் அளவிற்கு கூட படத்தில் இவரின் பங்களிப்பு இல்லை. இவருக்கு பதிலாக இன்ஸ்பெக்டர் சிங்காரி கூட பார்க்கும் போதெல்லாம்  கிக் ஏற்றுகிறார்.


வெறும் வசனங்கள் மூலம் படத்தை நகர்த்தி செல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள் புஷ்கர்  காயத்ரி தம்பதியினர்.  ஒரு காட்சியில் வில்லன், சிவா கையே பிடித்து திருக..அதற்க்கு சிவா சொல்லும் டயலாக் படு சூப்பர். ஆனால் காட்சிபடுத்தலில் விஷயம் ஏதும் இல்லாததால்  விடிய விடிய  புல் அடித்தும் மப்பு ஏறாத மனநிலைதான் படம் பார்க்கும் நமக்கு ஏற்படுகிறது.

புஷ்கர் காயத்ரி BETTER LUCK NEXT TIME.

(+) பிளஸ் 

நீரவ் ஷா ஒளிப்பதிவு
வசனங்கள்
வித்தியாசமான கதை சொல்லும் முயற்சி

(-) மைனஸ்

திரைக்கதை
ஒட்டாத கதா பாத்திரங்கள்
மொக்கையான காட்சியமைப்புகள்


VERDICT  :  HANG OVER
RATING    : 3.8/10.0

EXTRA பிட்டுகள் :

பாதி படத்திலேயே நம் மக்கள் கூச்சல் போட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். முதல்ல இவனுக்கு ஒரு குவார்ட்டரை வாங்கி கொடுத்து படத்தை முடிங்கடா என்று ஓவர் கூச்சல். 

Sunday, November 7, 2010

மைனா - விமர்சனம்


சினிமா ஒரு ஊடகம். நம் மனதை ஒரு விதமான கனவுலகத்திற்குள் இரண்டரை மணி நேரம் கடத்தி சென்று சிலிர்க்க, சிரிக்க, அழ வைக்கும் சக்தி வாய்ந்த ஊடகம். அதில், பருத்தி வீரன், காதல் போன்ற  ஒரு சில படங்கள் நம் வாழ்வியலோடு பின்னி பிணைந்து ஒரு உயிர்ப்போடு இருக்கும்.  மைனாவும்  அந்த வரிசையில் சேர்த்து வைத்து ரசிக்க கூடிய ஒரு அழகான படைப்பு. 

வித்தியாசமான கதை களங்களை தேர்ந்தெடுப்பதில் பிரபு சாலமன் ஒரு கைதேர்ந்த  வித்தைக்காரர்.   ஆனால்,  சர்க்கஸ் கயிற்றில் பாதி தூரம் வெற்றிகரமாக நடந்து வந்து  கடைசி தாண்டலில் தலை குப்புற விழுவதை போன்று   அவரது முந்தைய படங்களின் ஆரம்பம்  மிக சிறப்பாக தொடங்கி இரண்டாம் பாதியில் அல்லது  கிளைமாக்சில் சொதப்பியிருப்பார்.  திரைக்கதை என்னும் ஒரு சீசா குச்சியின்  சப்போர்ட் இல்லாமல் கயிற்றின் மேல் நடப்பதால் கிடைக்கும் ரிசல்ட் அது.  மைனாவில் திரைக்கதையின் ஒத்துழைப்பு  நூறு சதவீதம் இருப்பதால்  மனிதரை பதினோரு வருட முயற்சிகளுக்கு பிறகு வெற்றிகரமாக கரையேற்றி இருக்கிறது.       

நீண்டுயர்ந்த மலைகளும், பச்சை பசேல் காடுகளும் எப்பொழுதுமே நம் மனதை கொள்ளை கொள்பவை.  ஒரு வித ரகசியத்தை, ஒரு தேடலை தன்னுள் ஒளித்து வைத்திருப்பவை. அதன் பின்னணியில் அழகான ஒரு காதல் கதை என்பதால் முதல் ரீலில் இருந்தே நம்மை படத்தோடு ஒன்ற வைத்து விடுகிறது.


சுருளி, படிப்பு வாசனை பிடிக்காமல் சிறு வயது முதலே வேலைக்கு செல்பவன், வறுமையின் காரணமாக  தெருவில் நிர்கதியாய் நின்று  மேற்கொண்டு படிக்க முடியாமல் அழுது கொண்டிருக்கும் மைனாவையும் அவளது அம்மாவையும் அரவணைத்து  காப்பாற்றுகிறான். பால்ய வயது பாசமும் நட்பும், பருவம் வந்ததும் காதலாய் மாற, மைனாவின் அம்மாவோ, தன் மகளுக்கு வசதி கொண்ட வேறொரு சம்பந்தம் தேடுகிறாள். விவரம் அறிந்த சுருளி  கல் எடுத்து மைனாவின் அம்மா தலை மேல் போட முயல, பதினைந்து நாள் காவல்.  இதற்குள், மைனாவிற்கு   திருமண ஏற்பாடுகள் நடக்க ஆரம்பிக்க சிறையில் இருந்து தப்புகிறான். தப்பியவன் மைனா வீட்டு வாசலில் வந்து நிற்க, மைனா அவனுடன் இணைந்து கொள்கிறாள். இதனிடையே  தலை தீபாவளி கொண்டாடுவதை  தவிர்த்து இவனை தேடி கிளம்பும்  இன்ஸ்பெக்டர் பாஸ்கர் மற்றும் சிறை காவலர் ராமையா,  இந்த நான்கு கதபாத்திரங்களும்  அவர்களுடைய உணர்வுகளும், ஈரம் படர்ந்த அந்த மலை காட்டிற்குள் மிக நுட்பமாகவும் யதார்தமாகவும்  சொல்லப் பட்டிருக்கிறது. 

சுருளியாக விதார்த், மைனாவாக (சிந்து சமவெளி) அமலா, இருவருக்கும் இடையேயான  அந்த காதல், அந்த மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளை போல பசுமையிலும் பசுமை. மைனா படிப்பதற்காக சுருளி மின்மினி பூச்சிகளை கொண்டு வெளிச்சத்தை உருவாக்க, அந்த வெளிச்சத்தில் இருவரையும் இணைத்து வைக்கும் அந்த முத்தம் தித்திக்கும் பரவசம். 

இன்ஸ்பெக்டர்  பாஸ்கராக புதுமுகம் சேதுவும்,  சிறை காவலர் ராமையாவாக தம்பி  ராமையாவும் போலீஸ்காரர்களின் யதார்த்த குணங்களான, கோபம், வன்மம்,  கடமைக்காக போடும் பொய் வேஷம் போன்றவற்றை    வெகு இயல்பாக வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். அவை எல்லாவற்றையும் மீறி மனசாட்சியும், மனித நேயமும் அவர்களிடம் இருந்து  வெளிப்பட வைக்கும் அந்த பஸ் விபத்து காட்சி படத்தின் மிக சிறந்த விஷயங்களில் ஒன்று.

கேமரா கண்கள் மூலமாக நம் கண்களுக்கு குளிர்ச்சியும், குளிரையும் ஊட்டும் சுகுமாரின் ஒளிப்பதிவும், குத்து, ரீ மிக்ஸ்  குப்பையில் இருந்து மீண்டு, ரம்மியமான மழையே போன்று படத்தோடு பயணிக்கும் இமானின் பாடல்களும், பின்னணி இசையும் படத்திற்கு அனுமார் பலம். 

சின்ன சின்ன கேரக்டர்களுக்கு கூட முக்கியத்துவம்  கொடுத்து கதையே நகர்த்த பயன்படுத்தியிருப்பது, கொஞ்சம் கூட ஆயாசம் கொடுக்காத திரைக்கதை, புற்களில் அமர்ந்திருக்கும்  பனி போல இயல்பாய் படம் நெடுக படர்ந்திருக்கும் நகைச்சுவை, நாடகத்தனம் இல்லாத வசனங்கள் என பிரபு சாலமன் ஒரு முழுமையான இயக்குனராக ஜெயித்திருக்கும் படம் இது. 

குறைந்த பட்ஜெட்டில் அழகாக  நெய்யப்பட்ட சேலை மைனா. குறைகளாக பார்த்தால், தமிழ் சினிமா வழக்கப்படி சோகமாக முடித்தால் படம் ஹிட்டாகும் என்கின்ற பார்முலாவை இதிலும் பயன்படுத்தியிருப்பது, பார்த்து சலித்த ஹீரோ கதாபாத்திரம், சிற்சில இடங்களில் மிகையாய் தெரியும் சில காட்சிகள் என குறைகள் இருந்தாலும் அதை எல்லாம் மறக்க வைக்கும் காதல் என்னும் அனுபவத்தை முழுமையாய் உணர வைக்கும் படைப்பு இது.


(+) பிளஸ் 

கதை களன்
யதார்த்தமான கதாபாத்திர தேர்வு
திரைக்கதை
ஒளிப்பதிவு
இசை


(-) மைனஸ்

தேடினால் கிடைக்கலாம். தேட மனம் வரவில்லை.
 

VERDICT : WORTH TO WATCH

RATING    : 5.3 / 10


EXTRA பிட்டுகள்

இந்த படத்தில், கிளைமாக்சிற்கு சிறிது முன் " கையே புடி" என்கின்ற ஒரு அற்புதமான பாடல் வரும். அந்த பாடல் வந்ததும், தியேட்டரில் பாதி கூட்டம் தம் அடிக்க வெளியில் சென்று விட, அப்படி என்னதான் அந்த கருமாந்திர புகையில் இருக்கிறது என வெகு எரிச்சல் வந்தது. ரொம்பவுமே ரம்மியமான பாடல் அது.

ஒரு  வரிசை முழுக்க, தாத்தா முதல் பேத்தி வரை ஒரே குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்கள் இந்த படத்திற்கு வந்து  சிரிப்பும், உற்சாகமுமாய்  படம் பார்த்ததை  ரசிக்க முடிந்தது.  பண்டிகை நாட்களில் மட்டுமே உறவுகளுடனான இத்தகைய கவிதை சந்தோஷங்கள் வாய்க்கும். 


Friday, October 15, 2010

வணக்கமுங்க.....


வணக்கமுங்க.. இது என்னோட 100 வது பதிவு. நமக்கு புஸ்தகம் படிக்கிறதுன்னா ரொம்ப உசுருங்க. இந்த பொட்டி வந்ததுக்கப்புறம் தமிழ்ல படிக்க நெட்ல தொழாவும்  போதுதான் இந்த வலைபதிவுகள் (BLOGS ) கண்ணுல பட்டுச்சு. (ENGLISH ல படிக்க நமக்கு புடிக்காதுங்க.. ஏன்னா.. ENGLISH ல படிக்க நமக்கு தெரியாதுங்க..)  நமக்கு புடிச்ச விஷயங்களை நிறைய பேர் எழுதறதை பார்த்ததும் பச்சக்குன்னு மனசுல ஒட்டிக்கிச்சு..  ரொம்ப வருஷமா படிச்சுட்டு மட்டுமே இருந்தேன். ஒரு நாள் மல்லாக்க படுத்துட்டு வெட்டியா  யோசிச்சுட்டு இருக்கும்போது   தோனுச்சு.. ஏன் நாமளும் எழுத கூடாது ன்னு..  அது வரைக்கும் நான் டைரி மட்டும்தான் எழுதியிருக்கிறேன். அந்த தகுதி மட்டும் போதுமான்னு எனக்கு பயங்கர சந்தேகம். சரி ஒரு கை பார்க்கலாமுன்னு எழுத ஆரம்பிச்சுட்டேன். 

அது பாருங்க, திடு திப்புன்னு நூறு பதிவு ஆய்டிச்சு, கோயம்பத்தூர்ல இருக்கிற வரைக்கும் பொட்டி தட்ட நிறைய நேரம் கெடச்சதுங்க... இப்ப சென்னை வந்த பிறகு சுத்தமா நேரம் கிடைக்க மாட்டேங்குதுங்க.. ஆடின காலும், பாடின வாயும் சும்மா இருக்குங்களா...? அது மாதிரியே எதாவது எழுதியே ஆகணும்னு  கை எல்லாம் ஞம ஞம ங்குதுங்க. அதுதான் இந்த தீபாவளிக்கு ஒரு லேப் டாப் எப்படியாவது வாங்கிபோடனும்னு ஒரு மாதிரி வெறித்தனமா சுத்தீட்டு   இருக்கேனுங்க.. அதுக்கப்புறம்... நின்ன, நடந்தா... தூங்குனா.. பதிவுதானுங்க.. மக்கா... அதுவரைக்கும் என்னை ஞாபகம் வச்சுக்கிட்டு இருங்க..இவன் ஏதும் எழுதறது இல்லைன்னு மறந்து கிறந்து போய்டாதீங்க..

இந்த பதிவுலகத்தை ஆயுளுக்கும் நம்மால விட முடியாதுங்க... எத்தனை எத்தனை நண்பர்களை எனக்கு சம்பாதிச்சு குடுத்துருக்கு.. சென்னை வந்த புதுசுல கொஞ்சம் மனசளவுல தளர்ந்து போய் நின்னப்ப போன் மூலமாகவும், மெயில் வழியாகவும் எனக்கு ஆறுதல் சொன்ன நண்பர்கள் எல்லாத்தையும் பார்க்கணும், பேசணும்னு ஆசையா இருக்குங்க.. இப்ப கூட பாருங்க... எப்படியாவது வலை பதிவு படிக்கனும்னு, செல்போன்ல நெட் CONNECTION வாங்க ஏர்  செல் கஸ்டமர் கேர் ல வார கணக்கா முட்டி மோதி, ஒருவழியா GPRS வசதி பெற்று, ஆசை ஆசையா நம்ம ப்ளாக்க   திறந்தா எல்லாமும் பொட்டி பொட்டியா தெரியுது. என்னடா இதுன்னு.. குழம்பி நின்னப்ப MM அப்துல்லா சார் தமிழ்ல தெரிய உதவி பண்ணுனார். இப்படி முகம் தெரியா நல்ல நண்பர்களை எனக்கு கொடுத்த பதிவுலகத்தை விட்டுட முடியுங்களா.. அதுக்கு எதாச்சும் பண்ணியே ஆகணுங்களே... அதான்.. பயங்கர பயங்கரமா எழுதி ஒரு வழி பண்ணிடலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். வந்துடறேன்.. சீக்கிரம்... 

பாசமுடன்,
மனோ

Sunday, October 3, 2010

எந்திரன் - விமர்சனம்



ஒரே நேரத்தில் 100 படங்களை கூட தயாரிக்கும் வல்லமை பெற்ற தயாரிப்பாளர், கொசுவை கூட பிரம்மாண்டமாக காட்டும் FANTASY  இயக்குனர், உலக அழகி, ஆஸ்கர் வாங்கிய இசையமைப்பாளர், லேசாக தலை கோதினால் கூட விசில் அடித்து உற்சாக பட வைக்கும் ஆசியாவின் NO.1 சூப்பர் ஸ்டார், இந்தியாவின் MOST WANTED டெக்னிஷியன்ஸ்  இவர்கள் எல்லோரும்  இணைந்து கொடுக்கும் படம் மட்டும்  என்ன சாதாரணமாகவா இருக்கும். "குடுத்த காசுக்கு மேல கூவராண்டா இவன் " என்பார்களே, எந்திரனும் அந்த ஜாதிதான். 

 ஷங்கரின் கனவுப்  படைப்பு.  தமிழில் ஒரு சயின்ஸ் பிக்ஷன் என்பது கத்தி மேல் நடப்பது போல. தமிழ் ரசிகனின் ரசனை விநோதமானது,  வசனங்களே இல்லாமல் காட்சிகளில் கதை சொல்லும்  படங்களையும் ரசிப்பான், பக்கம் பக்கமாக பன்ச் டயலாக் பேசி காது கிழித்தாலும் விசில் அடிப்பான்.  ஹாலிவுட் போல ஒற்றை சான்ட்விட்சில்   திருப்தி பட்டு கொள்ளும் இனம் அல்ல அவன். தலை வாழை இலை\ போட்டு, விதவிதமாக, ரக ரகமாக பரிமாறினால்தான் பிடிக்கும்.  விஞ்ஞானத்தையும், மசாலாவையும் சரியான    கலவையில் கலக்கி எந்திரனை     விருந்து வைத்த  விதத்தில்
மிக சிறந்த குக்காக ஜொலிக்கிறார் ஷங்கர்.

மனிதன் உருவாக்கிய எந்திரம் ஒன்று தானாக சிந்திக்கும் திறன் பெற்று அந்த மனிதனையே தூக்கி போட்டு மிதித்தால் என்னவாகும் என்கின்ற ஒற்றை வரி கதைதான். திரைக்கதையும்  வசனங்களும் தெளிவாக  பின்னப்பட்டிருப்பதால் காட்சிகளை
 கிராபிக்ஸ் உதவியுடன் கலர் புல்லாக்கியிருக்கிறார்கள் .


எத்தனை பெரிய ஜாம்பவான்கள் இந்த படத்தில் இருந்தாலும், ரஜினி என்கின்ற ஒற்றை காந்தம்தான்  படம் பார்க்கும் எல்லோரயும் கவர்ந்து வாரி சுருட்டி உள் இழுத்துக்கொள்கிறது.  ரஜினிக்கு பதிலாக வேறு எந்த திறமைவாய்ந்த நடிகர்களும் இதில்
செட்டாக  முடியாது.   61 வயது மனிதர்க்கு  சிட்டி என்கின்ற ரோபோ கதாபாத்திரம் நிச்சயம் சவாலான விஷயம். ஐயா யாரு.. சூப்பர் ஸ்டாரு.. என பின்னி பிரித்து பெடல் எடுத்திருக்கிறார்.படம் முழுதும் அவரின் சுறுசுறுப்பு பிரமிக்க வைக்கிறது. அந்த நடையும்,டயலாக் டெலிவரியும் சிங்கம் எப்போதும் சிங்கம்தான்.    ரஜினி சாரின் இமாலய உழைப்புக்கு ஒரு ராயல் சல்யுட்.  

தொடர்ந்து பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாக பார்க்கும் போதெல்லாம் ஜொள் விட வைப்பதால் ஐஷை பற்றி மேற்கொண்டு எழுத ஒன்றுமில்லை.


ஹாலிவுட் தரத்தை விட அதிகபடியான டெக்னிக்கல் விஷயங்கள் படம் முழுதும் நிரம்பி வழிகிறது.  முக்கியமாக அந்த எலெக்ட்ரிக் ட்ரெயின்  சண்டைகாட்சி பிரமிக்க வைக்கிறது. பீட்டர் ஹெயினின் அசுரத்தனமான உழைப்பு, அந்த க்ராபிக்க்ஸ் களேபரத்தை ரியலிசமாக காட்டும் ரத்னவேலுவின் ஒளிப்பதிவு என சிகரம் தொட்டிருக்கும் காட்சி அது.

எங்கள் வாத்தியார் சுஜாதா சாரின், சாகா வாரம் பெற்ற எழுத்துக்களை வசனங்களாக கேட்கும் போது உற்சாகமும் அதே சமயம் அவரின் பிரிவும் மனதிற்குள் வந்து  ஒருசேர கண் கலங்க வைத்தது.

AR.ரஹ்மான் பாடல்களில் ஹம்செய்யவைத்தாலும்.பின்னணி இசையில் அரிமா பாடல் தீம் இசை மட்டும் நினைவில் நிற்பது சோகம்.படத்தின் வேகமாக நகரும் காட்சிகள் கூட அதற்க்கு காரணமாக இருக்கலாம்.

சாபுசிரில், ரத்னவேலு மற்றும் பல டெக்னீஷியன்ஸ் பல படங்களுக்கு கொடுக்கும் உழைப்பை இந்த ஒரு படத்தில் மொத்தமாக கொடுத்திருக்கிறார்கள். எல்லாரது உழைப்பும் பிரம்மாண்டம்.


முற்பாதி முழுக்க லாஜிக் மீறல்கள் இல்லாத   நம்பும்படியான காட்சியமைப்புகளிலும், மனதை தொடும் சில செண்டிமென்டலான  சம்பவங்களிலும், காமெடி தூவல் வசனங்களிலும் "ஆ" வென பிரமிக்க வைத்தவர்கள், இரண்டாம் பாதியில் சிலஇடங்கள்மற்றும்  கிளைமாக்ஸ் காட்சியில்  "ஆவ்"வென கொட்டாவி விடவும்  வைக்கிறார்கள். 

என்னதான் ருசி மிகுந்த லட்டு என்றாலும்,தொடர்ந்து உங்கள் வாய்க்குள் வரிசையாக திணித்துக்கொண்டே இருந்தால் என்ன ஆகும்.வாமிட் செய்வீர்கள்தானே.   அதுபோலதான் இந்த பட கிளைமாக்சும்.கிராபிக்ஸ் காட்சிகள்  கொஞ்சம் ஓவர் டோஸ். 

இருப்பினும், இந்த படத்திற்காக ரஜினி, ஷங்கர் மற்றும்  அவரது குழுவும் இணைந்து கொடுத்திருக்கும் உழைப்பு அசாதாரமானது. அதற்க்கான பலன் முதற் பாதியிலேயே கிடைத்து விடுகிறது.

(+) பிளஸ்

ரஜினி
ஷங்கர்
சுஜாதா சார் வசனங்கள்
திரைக்கதை
பீட்டர் ஹெய்ன்
ஐஸ்
ஒளிப்பதிவு
இசை
கலை

(-) மைனஸ்

ஓவர்டோஸ் கிளைமாக்ஸ்
படத்தில் ஒட்டாத சந்தானம், கருணாஸ்.


VERDICT : எந்திரன் - பிரமிக்கலாம்
RATING   : 6.0 / 10.௦

EXTRA பிட்டுகள்  

 திருப்பூர் சிவன் தியேட்டரில் டிக்கெட் புக் செய்வதற்கு கூட்டமே இல்லை. திருப்பூரில் மட்டும் 9 தியேட்டரில் வெளியானதால் இந்த நிலை. முன்பெல்லாம் ஒரே தியேட்டரில் ரிலீஸ் ஆகி அந்த ஏரியாவே ஒரு வாரத்திற்கு நெருங்க முடியா கூட்டம், பயங்கர டிராபிக் ஜாம் என  திருவிழா போல இருக்கும். கொஞ்சம் கூட நெரிசலில் சிக்காமல், வேர்வையில் நனையாமல் டிக்கெட் எடுத்ததில் கொஞ்சம் கூட திருப்தியே இல்லை. அதேபோல    ரஜினி என டைட்டில் போடுவது தொடங்கி தலைவர் வரும் வரை விசில் சத்தமும், கரகோஷமும் தியேட்டர் மொத்தமும் கிழிக்கும். ஆனால் இங்கோ முதல் வரிசயில் மட்டுமே சத்தம். பால்கனியில் மயான அமைதி. எனக்கு விசில் அடிக்க தெரியாததால் காசு கொடுத்து விசில் எல்லாம் வாங்கி வைத்து கொண்டு குட்டியானுடன் தியேட்டர் உள்ளே நுழைந்தேன். நான் மட்டும் பேக்கு போல உய் உய் என விசிலடிக்க ஒரு ரெஸ்பான்ஸ் கூட இல்லை.  பயங்கர வெறுப்பாகி விட்டது. விசிலடிச்சான் குஞ்சுகள் எல்லாம் எங்கு போய் தொலைந்தார்கள்.

Wednesday, September 29, 2010

டெல்லி ராஜ குமாரிகளும்... கோயம்புத்தூர் பையனும்... (18+) / 5

கொடுமையிலேயே பெரிய கொடுமை ஏது தெரியுமா.. ஒரு அழகான பெண்ணுக்கு உதவி செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தும் அதை லூசுத்தனமாய்  இழப்பதுதான். அந்த தேவதை என்னை நெருங்கி " காடி மே.. பாடி கா..  கித்னே பஜே " என ஏதோ இந்தியில் விளிக்க.. நான் திரு திருவென இரண்டு நொடி விழித்து ஹி... ஹி.. என  இளித்தேன். என்னை ஏற இறங்க பார்த்தவள் "சாரி" என சொல்லி விட்டு கூட்டத்தில் கலந்தாள்.  இந்தி கற்காத என் மீதும், திராவிட கழகத்தின் மீது ஆத்திரம் எகிற.. நாலைந்து கெட்ட வார்த்தைகள் புதிதாய் பிறந்து இறந்தது.


கூட்டம் காரணமாகவும், நேரமின்மை காரணமாகவும் என் தம்பியின் வீட்டிற்க்கு மின்சார ரயில் தவிர்த்து ஆட்டோவில் செல்லலாம் என முடிவெடுத்தோம். ஆட்டோவை நெருங்கி நாங்கள் செல்லுமிடத்திற்கு எவ்வளவு என்று கேட்டதற்கு, என்னிடமும், பரமு தன் இடுப்பில் முடிந்து வைத்திருக்கும் பணத்தையும் தவிர , மூன்றாவதாக இன்னொருவரிடம்  திருடினால் கிடைக்கும் தொகையே அவன்  கூறினான். என் தம்பி அதிகபட்சமாக 300 ரூபாய்க்கு மேல் வராது என்றதால், அந்த ஆட்டோவை தவிர்த்து இன்னொரு ஆட்டோவிடம் சென்றோம். அவனிடம் சென்று பேசுவதற்கு முன்பாகவே.. வம்சம் படத்தில் சுனைனா ஒரு குரல் கொடுப்பார்களே.. "ஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏ...... மக்காஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ ......................... " என்று.. அது போல அந்த பழைய ஆட்டோகாரன் இவனிடம் ஒரு குரல் கொடுத்து "ஏற்றாதே" என சொல்ல.. அடுத்த ஆட்டோவிடம் சென்றோம்.. அங்கயும் அதே சுனைனா குரல். எல்லா ஆட்டோகாரர்களும் கூட்டாக இருப்பதை கண்டு வெறுப்பாகி முதல் ஆட்டோகாரனிடமே சரணடைந்தோம் . ஏகப்பட்ட இழுபறிகளுக்கு பின் 400 ரூபாய்க்கு அவன் ஒப்புகொள்ள ஏறி அமர்ந்தோம்.. ஆட்டோ கிளம்பி ஒரு ஐந்து  கிலோ மீட்டர் சென்றிருக்கும். தீடிரென ஆட்டோ டிரைவர்  காஸ் தீர்ந்து விட்டதாய் சொல்லி வண்டியே ஓரம் கட்டி நிறுத்தி விட்டான். வெளியே நன்றாக இருட்டிவிட்டிருக்க... முதல் முதலாக வயிற்றிக்குள் ஒரு பய பந்து கட முட கட முடவன உருள ஆரம்பித்தது. இரவில், நகரம் வேறு விதமான ஒரு நிறத்தை கொண்டு விடுகிறது. அதுவரை டெல்லியின் மீது படர்ந்திருந்த கவர்ச்சி தொலைந்து அதன் மீது புதிதாய் ஒரு அச்சம் பிறந்தது. புதிய ஊர், தெரியாத மனிதர்கள்.. புரியாத பாஷை என பயம் குழப்பி அடிக்க..  மீண்டும் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கே அழைத்து செல்ல சொன்னோம். நீண்ட நேர முட்டி மோதல்களுக்கு பிறகு வேறொரு ஆட்டோவை அந்த டிரைவர் பிடித்து கொடுக்க.. ஒரு வித சந்தேகத்துடனே அந்த ஆட்டோவில் ஏறினோம்.. அந்த ஆட்டோ டிரைவர் சரியான கஞ்சா குடிக்கி போல... வாயில் எதையோ மென்று கொண்டே கேட்ட எந்த கேள்விகளுக்கும் பதில் அளிக்காமல் ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக இருளில் சென்று கொண்டே இருக்க.. அந்த கொடுமையான இரவை மறக்கவே முடியாது..  

என்னுடைய தம்பி, டெல்லியையும்  குர்கானையும் இணைக்கும்  கபசேரா பார்டர் என்னுமிடத்தில் இருக்க.. ஒருவழியாய்  இரவில் அவன் வீடு சென்றடைந்து தூங்கிய தூக்கம் முழுவதிலும்  கனவில் ஆட்டோ சத்தம்.

அடுத்த நாள் ஞாயிறு, ஒரு ட்ராவல்ஸ் மூலம் டெல்லியே சுற்றி பார்க்க என் தம்பி ஏற்பாடு செய்திருக்க, அந்த ட்ராவல்ஸ் குரூப்பில் இணைந்து கொள்ள மெட்ரோ ரயில் நிலையத்தை வந்தடைந்தோம்.

இந்தியாவின் மிக வளர்ச்சியடைந்த.. செல்வ செழிப்பான ஊர்களை பட்டியலிட்டால் அதில் குர்கானுக்கும் ஒரு முக்கிய இடம் உண்டு. பார்க்கும் இடமெல்லாம் பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்கள்... ஷாப்பிங் மால்கள் என பின்னுகிறது.




குர்கானின் MG ரோடு மெட்ரோ ரயில்வே ஸ்டேஷன் படு காஸ்ட்லியான ஒரு ஹோட்டல் போல காட்சியளிக்க... டிக்கெட் டோக்கன் பெற்று கொண்டு மேல் தளம் வந்தோம் ரயில் ஏற.  அந்த இடத்தின் வசீகரம் கவர.. பரமுவை நிற்க வைத்து மாறி மாறி அவனை புகைப்படம் எடுத்தேன். தீடிரென தோளில் ஒரு கை விழ.. பின்னால் துப்பாக்கி ஏந்திய  ஒரு போலீஸ்காரர், கையில் இருந்த காமிராவை பறித்துக்கொண்டு " COME TO MY ROOM" என்றார்.

                                                                    -தொடரும்  

Saturday, September 25, 2010

டெல்லி ராஜ குமாரிகளும்... கோயம்புத்தூர் பையனும்... (18+) / 4


 தாஜ்மஹால் கொடுத்த பிரமிப்பில் இருந்து விடுபடுவதற்குள் அடுத்த பிரமிப்பு ஆக்ரா கோட்டை. தாஜ் போலவே பிரம்மாண்டமான அதேசமயம் தாஜ்ஜை விட சிலாகிப்பதற்கு நிறைய விஷயங்கள் கொண்ட இடம். முகலாய அரசர்களின் ஆஸ்தான அரண்மனையாக  அந்த காலத்தில் விளங்கிய ஒன்று. நீண்டு உயர்ந்த மதில்கள்.. அகழிகள்.. பாதுகாப்பு வளையங்கள் என எதிரிகள் எளிதில் உள் நுழையாதபடி அந்தகாலத்திலேயே படு பயங்கர பிளான் போட்டு கட்டியிருக்கிறார்கள். உள்ளே நுழைந்ததும் உடனே நம்மை வசீகரிப்பது அரண்மனையின் திறந்தவெளி தர்பார். மக்கள் அமர்வதற்கு எதுவாக படிக்கட்டுகள் போல அமர்வு மேடைகள் ஆச்சர்ய மூட்டுகின்றன. 

திறந்த வெளி தர்பார் 

உட்புற கோட்டை 
ஒரு டிபிக்கல் ராஜாவின் வீடு (அரண்மனை ) எப்படி இருக்கும் என்பதை ஆக்ரா கோட்டை மூலம் உணர்ந்து கொள்ளலாம். ராணிகளின் அறைகள்.. குளிர்பதனம் செய்யப்பட்ட அந்தபுரம், ராஜாவும் ராணியும் ஓடி பிடித்து விளையாட ஏதுவான நீண்ட பால்கனிகள்.. ஆலோசனை மண்டபம், வீரர்கள் தங்குவதற்கான சிறு சிறு அறைகள் என உள்ளுக்குள் வியப்பூட்டும் விஷயங்கள் ஏராளம். 


"அக்பர்" பரமு 
பரமுவும் நானும் ஆக்ரா கோட்டையையும், கோட்டையே பார்க்க வந்த பெண்களையும் ஒரு சேர ரசித்து விட்டு வெளியே வர, கையில் பொம்மைகளுடன் ஏகப்பட்ட வியாபாரிகள் எங்களை சூழ்ந்து கொண்டனர். நான் எதுவும் வேண்டாம் என அவர்களை விட்டு விலகி வந்து விட.. பரமு மட்டும் ஒரு வியாபாரியிடம் தனக்கு தெரிந்த இந்தியில்  "கித்னா" என கேட்டு வைக்க மாட்டிக்கொண்டான்.  ஒரு பொம்மை முப்பது ரூபாய் என 10 பொம்மைகள் அடங்கிய செட் முந்நூறு என கூறி கையில் திணிக்க.. பரமு தீயே தொட்டவன் போல தெறித்து பின் வாங்கினான். இருவருக்கும் இடையே நடைபெற்ற பேரம் பத்து பதினைந்து சுற்றுகளை கடந்தும் கொளுத்தும் வெயிலில் நிற்காமல் இழுத்துக்கொண்டே போக.. ஒரு கட்டத்தில் அந்த வியாபாரி.. உன்னால் எவ்வளவுதான் தர முடியும் என்று கேட்க.. பரமு முப்பது ரூபாய்க்கு பத்தும் தர முடியுமா என கேட்டான். 
தருவியா. தரமாட்டியா..
 அந்த வியாபாரி உடனே சரி என சம்மதித்து 30 ரூபாய் கொடு என கேட்க, இந்த ஆன்ட்டி கிளைமாக்சை எதிர்பார்க்காத பரமு.. வேண்டாம் என விலக.. அவ்வளவுதான்... அந்த டெல்லி வாலா பரமு சட்டையே பிடித்து உலுக்க ஆரம்பிக்க.. பரமு அவசர அவசரமாக முப்பது ரூபாயே தேட ஆரம்பித்தான். 300 ரூபாய் பொருளை 30 ரூபாய்க்கு வாங்கிய பெருமிதத்துடன் பரமு என்னை நோக்கி வர.. அதற்க்கு பிறகுதான்  இருவரும் கவனித்தோம்.. 10 ரூபாய்க்கு 10 பொம்மைகளையும் மற்றவர் விற்றுக்கொண்டிருப்பது. 

ஆக்ராவில் இருந்து டெல்லி செல்லும் ரயிலின் முன் பதிவு செய்யபடாத பெட்டியில் ஆக்ராவின் பாதி மக்கள் தொகை பிதுங்கிகொண்டிருக்க, ரிசர்வ் கம்பார்ட்மென்ட் உள்ளே சென்று காலியாக இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தோம். ரயிலில் ஒரு குடும்பம். கணவன்,  மனைவி, அப்புறம் ஒரு கை குழந்தை.. மிச்ச பேர் எல்லாம் ஆண்கள். அந்த பெண் தன் சுடிதார்க்கு துப்பட்டா என்கின்ற வஸ்து அவசியமே இல்லை என்பது போல வெளிப்படையாக அமர்ந்து கொண்டிருக்க.. தமிழ் நாட்டில், நொடிக்கொருமுறை தன் புடவை தலைப்பை சரி செய்து கொள்ளும் பெண்கள் என் நினைவுக்கு வந்து போனார்கள்.   கலாச்சாரம் என்பது என்ன..அது எந்த அளவுக்கு மனிதர்களை பன்படுத்துகிறது என்பதை என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை. நாம்தான்.. நாம்  பார்க்கின்ற கண்ணோட்டம் தான் தவறா.. இல்லை அங்கு இருக்கும் ஆண்கள் எல்லாம் உத்தமர்கள்,அவர்கள் அதை எல்லாம்  காம கண்களோடு  பார்க்க மாட்டார்கள் என்றால்.. எனக்கு எதிரில் அமர்ந்து கொண்டிருந்த கிழம் ஒன்று ஒவ்வொரு முறையும் ஓரக்கண்னால் அந்த பெண்ணை விழுங்கி விடுவதை போல பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை என்னவென்று சொல்ல தெரியவில்லை. அதை விட மோசம் அந்த கணவன் செய்து கொண்டிருந்த காரியம்.. குட்காவோ, புகையிலையோ கையில் நசுக்கி வாயில் திணித்துக்கொண்டு, புளிச் புளிச் என துப்பிக்கொண்டே.. குழந்தைக்கு முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தான். தமிழ் நாட்டில் நாம் வாழும் வாழ்க்கை முறை சொர்க்கத்திற்கு ஒப்பானது என்று நினைத்து கொண்டேன். 

டெல்லி நிஜாமுதீன் ரயில் நிலையத்தை மாலை 6 மணிக்கு வந்தடைய.. ஸ்டேஷனில் கட்டுக்கடங்கா கூட்டம். பரமு என்னை தனியாக நிற்க வைத்து விட்டு மின்சார ரயில் டிக்கெட் எடுப்பதற்காக சென்று விட.. அனாமாத்தாய் நின்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது தேவதைகள் லிஸ்டில் சேர்ப்பதற்கு ஒப்பான பெண் ஒருவள், அங்கும் இங்கும் பார்த்து விட்டு ஒரு முடிவோடு என்னை நோக்கி வந்து EXCUSE ME என்றாள்.   

Sunday, September 19, 2010

சென்னையும்.... தனிமையும்...

 
திங்கள் கிழமை அதிகாலை சென்னையில் வந்து இறங்கியபோது ஏற்பட்ட பிரமிப்பு..... எத்தனை எத்தனை மக்கள்... தினம் தினம் புதிது புதிதாய் வாய்ப்புகளை தேடி  வந்திறங்கும் லட்சகணக்கான பேரை  தாங்கிக்கொண்டு... இனிமேலும் வருபவரை வரவேற்க தயாராய் இருக்கும் சென்னை... வாழ்க்கையின்... வாழ்கையே வாழ்பவரின் ஒரு முக்கிய அடையாளம். அன்றே வேலையில் சேர்ந்தாயிற்று.... அறை பிடித்தாயிற்று.. எல்லாம் முடிந்தபின் ஒய்ந்து படுக்கையில் சாயும் போது.. தூக்கம் வரவில்லை.. அத்தனை நேரம் ஒளிந்து கிடந்த வீட்டு ஞாபகம் ஒரு மோசமான புயல் போல என் மொத்த இரவையும் அள்ளி சுருட்டிக்கொண்டு  போக.. தனிமையில்.. ஒரு வெறுமையில் அந்த நொடியில் துளிர்த்த கண்ணீர் எதை கொண்டும் ஈடு செய்ய இயலாதது. கோவையில்.. அண்ணா, அண்ணி, தம்பிகள், தங்கைகள் என ஏகப்பட்ட சொந்தங்களுக்கு மத்தியில் என் தினங்கள் பாட்டுக்களும் கேலி கூச்சல்களுமாய்.. சந்தோஷ தருணங்களாய் கடக்கும்.. ஆனால் இங்கு.... மேலே சுற்றும் மின் விசிறியே தவிர இப்போதைக்கு என்னுடன் பேச யாரும் இல்லை. அங்கு.. வீட்டில் எல்லோரும் தூங்கியபின் என் தம்பியும்.. தங்கையும்.. நானும் திருட்டு பூனைகள் போல சமையலறை நுழைந்து.. பால் பாக்கெட் உடைத்து.. பூஸ்ட் தயார் செய்து... பகிர்ந்து குடிக்கும் அந்த சுவை அன்றைய இரவு முழுதும் நாக்கில் ஒட்டிக்கிடக்கும்.... அன்பின் அடையாளங்கள் எல்லாம் அங்கு இருக்க.. மனசு மரித்து இங்கு வெறுமையாய் தூக்கம் தேடுகிறேன்..... சொந்தங்களை எல்லாம் விட்டு விட்டு... பொருளாதார தேவைக்காய்... இங்கு சுற்றி திரியும் ஒவ்வொருவரும்  என்னை போன்றே சின்ன சின்ன கவிதை சந்தோசங்களை அடகு வைத்து விட்டு... தூக்கம் தொலைத்த ஒரு இரவில்   மேலே சுற்றி கொண்டிருக்கும் அந்த மின் விசிறியோடு பேசிக்  கொண்டிருக்க கூடும். 

இந்த மாதிரி கடினமான சூழ்நிலைகளில்தான் நல்ல நட்புகள்...   காயம் பட்ட நெஞ்சை மயிலிறகு கொண்டு தடவி.. இலவம் பஞ்சாய் மாற்ற துடிக்கின்றன. அதனால்தான் சென்னை முழுதும்... சென்னை மட்டுமல்ல உலகம் முழுதும்....  மாமா.. மச்சான் என நட்பின் உறவுகள் பலம் கொண்ட மட்டும் பின்னி பிணைந்திருக்கின்றன.. வருகிறேன் நானும்....  சேர்த்துகொள்ளுங்கள் உங்கள் நட்பு வட்டத்தில் என்னையும் ஒரு உறவாய்...

Monday, September 13, 2010

நட்பின் நண்பர்களுக்கு......


நட்பின் நண்பர்களுக்கு, இது வரை கோயம்பத்தூர் குழந்தையாய் இருக்கும் நான் இனிமேல் சென்னை குழந்தையாய் மாற போகிறேன். நான் டெல்லி சென்று பங்கேற்ற நேர்முக தேர்வில்,  தேர்வாகி சென்னையில் THE HANDLOOM & HANDICARFTS EXPORT CORPORATION OF INDIA வில் 13.09.10 முதல் பணி புரிய இருக்கிறேன். நான் டெல்லி செல்லும் போது நீங்கள் எனக்களித்த வாழ்த்துக்களும் நான் நேர்முக தேர்வில் வெற்றிபெற ஒரு காரணம். உங்கள் எல்லோருக்கும் என் நன்றிகள் பல. ஒரு சிறிய இடைவெளியில் மீண்டும் உங்களுடன் இணைந்து கொள்கிறேன். சென்னையில் ஜாக்கி அண்ணா, அதிஷா சார், கேபிள் சார், லக்கி,  ஜெட்லி, ஜில்லு போன்ற பதிவர்களை சந்திக்க மிக ஆவலுடன் இருக்கிறேன்.  டெல்லி ராஜ குமாரிகள் தொடர்.. இனி சென்னையில் இருந்து தொடரும்.. விரைவில்..

Saturday, September 11, 2010

பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன் - விமர்சனம்


நாலு பைட், அஞ்சு பாட்டு, கொஞ்சம் அம்மா செண்டிமெண்ட், கொஞ்சம் காதல், கொஞ்சம் சிரிப்பு  என மசாலா போண்டா போடும் இயக்குனர்கள் மத்தியில் காமெடி என்கின்ற ஒற்றை வாழைக்காயில் பஜ்ஜி போட்டு, கூட்டத்தை கூட்டி கல்லா கட்டும் வித்தையில் இயக்குனர் ராஜேஷ் ஈசியாக ஜெயிக்கிறார். 

வெட்டி ஆபீஸ்ர் ஆர்யாவுக்கு , நயன் மீது எக்கச்சக்கச்சக்கமாய் காதல் உற்பத்தியாக, நயனின் அக்காவே தனக்கு அண்ணியாக வாய்க்கும் போது.. காதல் எளிதில் கை கூடும் என நினைக்கிறார். அண்ணி, என் தங்கையே கல்யாணம் செய்துக்க உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு என கேட்டு வைக்க, வெகுண்டெழுந்த வேங்கையாய், கை நிறைய சம்பாதித்து  காட்டுகிறேன் என வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறார். தன் சலூன் நண்பன் சந்தானத்தின் துணையோடு அவர் பணம் சம்பாதிக்க போராடும் மிச்ச சொச்சமே கதை. 

கதைக்காக எந்த மெனக்கேடல்களும் இல்லை. டெக்னிகல் விஷயங்களிலும் ரொம்ப ஆழம் தோண்டவில்லை. டைமிங் காமெடி என்கின்ற ஒற்றை துருப்புசீட்டில் ஸ்கூட்  அடித்திருக்கிறார் ராஜேஷ். 

படம் ஆரம்பித்ததில் இருந்து, கிளைமாக்ஸ் வரைக்கும் வயிறு வலிக்க சிரிக்க வைத்து அனுப்புவதே நோக்கம் என்றிருப்பதால்.... எந்த வித ரத்தம் தெறிக்கும் சண்டைகளோ  உஷ்ணத்தை கிளப்பும் சீரியஸ்  கட்சிகளோ இல்லாமால் ரொம்பவே லைட்டாக.. யதார்த்தமாக பயணம் செய்கிறது கதை.. அதில் ஈஸியாக நம்மையும் சேர்த்து பயணிக்க வைத்ததில் பாஸ் மார்க் வாங்கிவிடுகிறார்கள். 

ஆர்யா, சந்தானம் இணைந்து செய்யும் அளப்பறைகளால் மொத்த தியேட்டரும் அல்லோகலப்படுகிறது. "நண்பன்டா" என்கின்ற இந்த வார்த்தை பிரயோகம்  இனி பெருமளவில் எல்லோராலும் கொண்டாடப்படும். டயலாக் டெலிவரியில், முக பாவங்களில், டைமிங் கமெண்ட்டுகளில் என சத்யராஜ் கவுண்டமணி கூட்டணி போல காமெடியில் இருவரும் பிரித்து மேய்கிறார்கள். 

ஆர்யாவின் அலட்சியமான உடல் மொழி அவரது பாத்திரத்துக்கு நன்றாக பொருந்துகிறது. நூறு பேரை அடித்து துவைத்து பயமுறுத்தாமல் இயல்பான ஹீரோவாக மனசில் நிற்கிறார். 

அழகான மோகினி நயனா இது.... நம்பவே முடியவில்லை.  தோற்றத்தில் அவ்வளவு முதிர்ச்சி. பிரபு தேவா  சார்.. அகில உலக ஜொள்ளர்கள் சங்கம் உங்கள் மீது ஏக கோபத்தில் இருக்கிறது.. வேறு என்ன சொல்ல.. 



படத்தின் இன்னொரு ஹீரோ சந்தானம். கொஞ்சம் சீன்களில்  ஆர்யாவையே  ஓவர் டேக் செய்கிறார். அல்லு சில்லான டைமிங் காமெடிகளால், படம் பார்க்கும் அத்தனை பேரின் ஆதர்ச நண்பனாகி விடுகிறார். வாழ்த்துக்கள் சந்தானம். 
ஆர்யாவின் அண்ணன், நயனின் அப்பா சித்ரா லட்சுமணன் என பாத்திரத்திற்கு ஏற்ற தேர்வுகள்.. உறுத்தாமல் படத்தை நகர்த்தி செல்கிறது. 

யுவனின் இசையில்.. "யார் அந்த பெண்தான்.. " பாடலும்.. ஹைய்ரே ஹைய்ரே பாடல் சரணத்தில் வரும் "முத்தம் தா.. முத்தம் தா " பிட்டும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும் ரகம். பின்னணி  இசை மற்றும் ஒளிப்பதிவை  கவனிக்க முடியாதவாறு படம் முழுக்க காமெடிசரவெடி சத்தம். 

முதல் பாதி உற்சாகம்.. இரண்டாம் பாதியில் பாதியாய் குறைந்து போவதை இயக்குனர் கவனித்திருக்கலாம். படம் முடிந்த பிறகும் கிளைமாக்ஸ்சை  நீடிக்கும் SMS பாணி இதிலும் தொடர்கிறது. கிளைமாக்ஸ்ல் வரும் ஜீவா கதாபாத்திரம் வலுகட்டாயமாக திணித்தது போலான உணர்வு.

இருந்தாலும், 2.5 மணி நேர உற்சாக டைம் பாசிற்கு உத்தரவாதம் தருகிறார் பாஸ் என்கின்ற பாஸ்கரன். 

(+) பிளஸ் 

வசனங்கள்.. 
ஆர்யா, சந்தானம் கூட்டணி 
எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் பறக்கும் முற்பாதி. 
(-) மைனஸ் 

இரண்டாம் பாதி.. 
இடையே வரும் சில இரட்டை அர்த்த வசனங்கள் 
அழுத்தம் அற்ற கிளைமாக்ஸ் 

VERDICT  : காமெடி திருவிழா 
RATING     : 4.8 / 10.0


EXTRA பிட்டுகள் : 

நேற்று இரவு 10 மணிக்கு மேல்,  இந்த படத்திற்கு போக வேண்டும் என்கின்ற ஒரு தீடிர் தோன்றலில் நண்பர்கள் ஆறு பேருடன் திருப்பூர் புற நகர் பகுதியில் உள்ள கிருஷ்ணா திரையரங்கில் இந்த படத்தை பார்த்தோம். படம் முழுதும்.. ஒரு மாதிரி மங்கலாக, மய மயவென தெரிந்ததற்கு தியேட்டர் ஸ்க்ரீன் காரணமா இல்லை நாங்கள் சாப்பிட்ட கிங் பிஷர் காரணமா என்பதை இதை எழுதும் இந்த நொடி வரை பகுத்தறிய முடியவில்லை. 
 

Friday, September 10, 2010

வ- குவார்ட்டர் கட்டிங் - இசை விமர்சனம்



வித்தியாசமான மேக்கிங்கும், படம் நெடுக வரும் காமெடியும் ஓரம்போவை மற்ற திரை படங்களில் இருந்து வித்தியாசப்படுத்தி காட்டியது. அதன் இயக்குனர்கள் புஷ்கர் - காயத்ரியின் அடுத்த முயற்சிதான் வ - குவார்ட்டர்  கட்டிங். ட்ரைலர் மற்றும் பாடல்கள் இதுவும்  வேறு மாதிரியான படம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

உன்னை கண் தேடுதே - பிரகாஷ் குமாரும், கான உலகநாதனும் இணைந்து பாடியிருக்கும் டீசென்டான ரீமிக்ஸ்  பாடல். வரிகளில் 5000 பீரின் நுரையே போல, சரக்கின் அருமை பெருமைகள் பொங்குவது இன்னமும் பிளஸ்.

தேடியே தேடியே  -  ஆண்ட்ரியாவின், ஒயினில் நனைத்த குரல் கொஞ்சம் சைடு டிஷ் போல ரொமான்ஸ் கலந்து ஏகத்துக்கும்  கிக் ஏற்றுகிறது. ஆர்க்கெஸ்ட்ரேஷன் எளிமையாக இருந்தாலும் மெட்டின் வசீகரம் ரசிக்க வைக்கிறது.

சவூதி பாஷா - பாடலில் கவிஞர் அவதாரம் எடுத்திற்கும் சிவாவின் வரிகளில்  இருக்கும் உற்சாகமும், அரேபிய ஸ்டைல் இசையும்  ஒரு குவார்ட்ர் அடித்ததற்கு  ஒப்பான மன நிலையே தந்து களிப்பூட்டுகிறது.

ஷார்ப்பு ஷார்ப்பு - ஆல்பத்தின் தீர்த்த திருவிழா. நண்பர்களுடன் ஆட்டம் போட்டு விளையாட வைக்கும் மெட்டும், வரிகளும் எத்தனை குடித்தாலும் பிடிக்கும் கிங் பிஷர் சுவை.

குவார்ட்டர்   கிளப் சாங்  -  பட்டையில் தொடங்கி ஸ்காட்ச் வரைக்கும் கலந்து கட்டிய மிக்ஸிங் காக்டெயில். கொஞ்சம் அசந்தாலும் மட்டையாக்கிவிடும் அடி.   

 டயலாக்குகளில் கோயம்புத்தூர் மனம் மணக்க.. இப்போதே படம் பார்க்கும் ஆசை, ஏக்கம் தொடங்கிவிட்டது ஒரு போதையே போல...

SONGS CAN LISTEN :

ஷார்ப்பு ஷார்ப்பு
சவூதி பாஷா

VERDICT : 2.9 / 5.0 

Wednesday, September 8, 2010

பலே பாண்டியா - விமர்சனம்



புகைப்பட ஓவியர் சித்தார்த்தின் முதல் திரைப்பட முயற்சி. நாட்டு மக்களுக்கு மெசேஜ் சொல்ல நிறைய பேர் இருப்பதால் ஜஸ்ட் லைக் தட் சிரிப்பு படம் தர முயன்றிருக்கிறார். எந்த வித லாஜிக் மேஜிக் இல்லாமல்...

பாண்டியன் தன் சாவை கூட வெற்றிகரமாக முடிக்க முடியாத ஒரு  அதிர்ஷ்டமில்லா பேர்வழி. தன்னை கொலை செய்துவிடும்படி ஒரு தாதாவிடம் போய் நிற்க.. அவர் 25 லட்சம் ரூபாய் பணத்தை குடுத்து ஒரு மாதம் ஜாலியாக சுற்றி விட்டு வா பின் மனித வெடிகுண்டாக பயன்படுத்தி கொள்கிறேன் என்கிறார். பணம் அதன் பின் காதல்.. அப்புறம் அதிர்ஷ்டம் என பாண்டியன் ஜாதகம் மாற, ஒரு மாத முடிவில், தாதாவை தேடி போக.. அவர் கொலை செய்யப்பட்டு கிடக்கிறார். இதோடு இடைவேளை.. என்ன கதை சூடு பிடிக்கறதா.. அப்படிதான் நானும் நினைத்து பாப்கார்ன் பொட்டலத்துடன் மிச்ச பாதியே பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.. ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... நிஜமாகவே முடியல..

சுவாரசியமாக ஆரம்பிக்கும் பயணம் பாதி வழியில் பெட்ரோல் தீர்ந்து DRY ஆகி நின்று விடுவதை போல.. இடைவேளைக்கு பிறகு படம் நொண்டியடிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. காமெடி செய்வது என  முடிவெடுத்தபின்.. வில்லன் என்ன ஹீரோ என்ன.. எல்லோருமே பாரபட்சமின்றி கிச்சு கிச்சு மூட்ட ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். காமெடியன் விவேக்கை தவிர. 

இயக்குனர் புகைப்பட ஓவியர் என்பதால்.. பிரேம் பை பிரேம்.. காட்சிகளில்  அழகும்  ரிச்னெஸ்ம்  மிளிர்கிறது. புது புது கேமரா கோணங்கள் ரசிக்க வைத்தாலும்.. வலுவில்லாத கதையும், திரைக்கதையும் ஒரு வித ஆயாசத்தை ஏற்படுத்துவதை மறுக்க முடியாது. 

சின்ன சின்ன ரசனையான குறும்புகள்.. சில சில இடங்களில் எட்டி பார்க்கின்றன. தான் காதலிக்கும் பெண் தனக்கு கிரீட்டிங் கார்டு கொடுத்தவுடன்.. அதிலிருக்கும் மின்மினி பூச்சிகள் அப்படியே விஷ்ணுவின் சட்டையே பிடித்து வானத்துக்கு உயர்த்துவதும்.. அந்த கார்டு தனக்கு இல்லை தன் நண்பனுக்கு  என தெரிந்தவுடன், மின்மினி பூச்சிகள்  விஷ்ணுவை விட்டு விட்டு கார்டை மட்டும் பிடிதுக்கொள்வதும் என குட்டி குட்டி ஹைகூக்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. புத்திசாலிதனமான ஷார்ட் & ஸ்வீட் வசனங்கள் சித்தார்த்தை நல்ல வசனகர்த்தாவாக அறிமுகம் செய்கின்றன. 

வெண்ணிலா விஷ்ணு ஒரு வித சோகத்துடன் படம் முழுக்க வளைய வருகிறார். முதல் பாதியில் அவரிடம் இருக்கும் யதார்த்தம்... சேஸிங்.. ஆக்ஷன் என வரும்போது குறைந்துவிடுகிறது. 

பியா.. பியாவிடம்.. எனக்கு பிடித்த விஷயமே.. அந்த இரண்டு.. பெரிய.. அழகான.. வடிவான வடிவுடைய கண்கள்தான். அனால் உடை விஷயத்தில் அம்மணி கோவாவில் பயன்படுத்திய டிசைன்களில் இருந்து மாறினால் தேவலை. 


ஆரம்பத்தில்  எல்லாம், பாடல்கள் மொக்கையாக இருந்தால், தம் அடிக்க வெளியே  செல்வார்கள். இப்போது விவேக்கை காட்டினாலே சிட்டாக வெளியே பறந்து விடுகிறார்கள். கற்பனை வறட்சியில் மனிதர் ரொம்பவே இம்சிக்கிறார். அந்த கட்டண கழிப்பிட காமெடியில் மட்டும் தியேட்டருக்குள் கொஞ்சம் சிரிப்பு சத்தம். 

FILTER காப்பியின் கடைசி உறிஞ்சலில் கிடைக்கும் தித்திப்பு போல படத்தின் இறுதியில் காட்டப்படும் பேப்பர் கட்டிங்குகள் ரொம்பவே சுவாரசியம். படம் முழுக்க இப்படிப்பட்ட ஐடியாக்கள் தூவியிருந்தால் ரொம்பவே ரசித்திருக்கலாம். 

"ஆறாத கோபமில்லை" பாட்டில் வரும் கலர் டோனும், எடுக்கப்பட்ட விதமும் அட்டகாசம். அதே போல "ஹாப்பி" பாட்டில் எல்லா பாடகர்களும் வருவது நல்ல முயற்சி. 

படு மொக்கையான,  லாஜிக் துளியும் இல்லாத  இரண்டாம் பாதி.. முதல் பாதி சுவாரசியங்களை மழுங்கடித்து விடுகிறது.   

DIRECTOR BOSS... இன்னமும் பயிற்சி தேவை. 


(+) பிளஸ் 

வசனங்கள் 
மேக்கிங் 

(-) மைனஸ்

திரைக்கதை 
நம்ப முடியாத கதை 
லாஜிக் 
விவேக் 


VERDICT : பலே என்று சொல்ல முடியவில்லை.

RATING   : 3.3 / 10.00

EXTRA பிட்டுகள் 

தயவு செய்து எல்லோரும் யோகா கற்றுக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் நண்பர்களையும் கற்று கொள்ள தூண்டுங்கள்.  அது உங்களை பல்வேறு ஆபத்துக்களில் இருந்து காப்பாற்றலாம்.    உதாரணம்,  குட்டியான்  ஈஷா யோகா மையத்தில் இரண்டு நாள்  தீவிர கட்டை யோகாவில் ஆழ்ந்திருந்து ஞாயிறு  காலையில் தான் திரும்பியிருந்தான்.  என்  நச்சரிப்பு தாங்காமல்    அவனது செலவில் இந்த படத்திற்கு போய் பல்பு வாங்கியதில் என் மீது வெறி தனமாக பாய்வான் என்று எதிர் பார்த்தேன். நல்லவேளை கட்டை யோகா காப்பாற்றியது.

Monday, September 6, 2010

சிந்து சமவெளி - விமர்சனம் (18+)



சினிமாவில் மெசேஜ் சொல்வது இரண்டு வகை. படம் முழுக்க நல்லவர்களையும்..  பாசிட்டிவான விஷயங்களையும்  காட்டி  நல்லது செய்தால் நமக்கும் நல்லதே நடக்கும் என்கின்ற படங்கள் ஒரு வகை. இன்னொன்று.. படம் முழுக்க கெட்ட விஷயங்களை காட்டி.. கிளைமாக்சில் கெட்டவன் கெட்டழிவான் என்பது. இதில் இயக்குனர் சாமி இரண்டாவது வகை.


இவரின் முந்தைய படங்களான உயிர், மிருகம், இவற்றில் மிருகம் மட்டுமே நான் பார்த்திருக்கிறேன். நிஜமாகவே என்னை மிரட்டிய படம் அது. ரொம்பவுமே யதார்த்தமான மேக்கிங்கும், கெட்டது செய்தால் அழிவு நிச்சயம் என்கின்ற கருத்தும், யாருமே எடுக்க துணியாத ஒரு கதையே எடுத்த தைரியமும் சாமியின்  மீது  ஒரு மரியாதையே உண்டாக்கியிருந்தது. அந்த நம்பிக்கையில் சிந்து சமவெளி பார்த்தேன். யானை தன் தலையில் மண் அள்ளி போட்டுக்கொள்வதை போல.. சாமி தன் தலையில் தானே ஆசிட் ஊற்றிகொண்டிருக்கிறார்.

சினிமா.. ஒரு சுதந்திரமான.. மனதில் நினைப்பதை வெளிப்படுத்த உதவும் ஊடகம். இயக்குனர்  நாட்டில் நடக்கின்ற ஒரு தவறான விஷயத்தை சுட்டி காட்ட விரும்பியதில் எந்த தவறும் இல்லை. ஆனால்.. அதை சுட்டி காட்டிய விதத்தில் ஒரு நேர்மை இருக்கிறதா என்பதுதான் இந்த படத்தின் கேள்விக்குறி.


போரில் ஏற்பட்ட காயம் காரணமாக ராணுவத்தில் இருந்து VRS வாங்கிகொண்டு மனைவி மகனோடு  சந்தோஷமாக வாழ ஆரம்பிக்கும் கஜினி, மனைவியின் எதிர்பாரா மரணத்தால் மீண்டும் தனி மரமாகிறார். மகனின் காதல் அறிந்து அவனுக்கு  திருமணம் செய்து வைக்க.. திருமணம் ஆன சில தினங்களிலேயே மகன் 2 வருட ஆசிரியர் பயிற்சி பள்ளிக்கு சென்று விட.. தனிமையில் இருக்கும் மருமகளுக்கும் இவருக்கும் இடையே  உண்டாகும்  உறவை  எவ்வளவு மோசமாக  சொல்ல முடியுமோ அவ்வளவு மோசமாக சித்தரித்திருக்கிறார்.


விசில் வருவதற்கு முன் திறக்கப்பட்ட குக்கர் போல.. வெந்தும் வேகாத.. உப்பு சப்பில்லாத காட்சியமைப்புகள். படம் முழுதும் ஒரு வித நாடக தன்மையுடன் பயணம் செய்வதால்.. சாமி  சொல்ல வந்த விஷயத்தை புரிந்து கொள்வதற்கு பதிலாக எரிச்சல்தான் வருகிறது.


படத்தின் ஆரம்ப காட்சியில் இருந்து, இறுதி காட்சி வரை எதுவுமே மனசில் ஒட்ட மறுக்கிறது. அவ்வளவு அந்நியத்தன்மை.. காட்சிகளிலும்.. அதில் வரும் கதா பாத்திரங்களிலும்.


எத்தனையோ வருடங்களுக்கு முன் பாலசந்தர் சார் அபூர்வ ராகங்களில்  முறையற்ற உறவில் ஏற்படும் காதலை.. உணர்வின் வெளிப்பாடுகளை.. அவ்வளவு நளினமாக.. நாசூக்காக  சொல்லியிருப்பார். பாலசந்தர் சாரோடு  சாமியே ஒப்பிட்டு பேசுவதே தவறு.  உடல் வேட்கைதான் எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமானது என்கின்ற ரீதியில் சாமி காட்சிபடுத்தியிருப்பது யதார்த்தத்தை மீறிய ஆபாசம்.


என்னதான் செக்ஸ் வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத அம்சம் என்றாலும்,  காதல், பாசம், உறவுகளின் மீதான அடிப்படை அன்பு போன்ற மென்மையான உணர்வுகள் எல்லோரிடமும் இருக்கிறது. ஏன் மிருகங்களுக்கு கூட   உண்டு. அதெல்லாம் எதுவுமே இல்லையன்பது போல ஒரு பொய் பிம்பத்தை காட்டியிருப்பது ஒரு நல்ல படைப்பாளிக்கு நாகரீகம் இல்லை.


அதுவும், இரண்டாம் பாதியில் சில காட்சிகளை எல்லாம் பார்க்கும் போது சாமியே தூக்கிபோட்டு மிதிக்க வேண்டும் என்கின்ற எண்ணம் வந்தது சத்தியம்.


இந்த படத்தை பார்ப்பதற்கு பதிலாக ஷகிலா படத்தையே நான்கு முறை பார்த்துவிடலாம். உடல் மட்டும்தான் சூடாகும். உடல் ரீதியான வன்முறையே விட மன ரீதியான வன்முறை மிக மோசமானது.  சாமி இதில் நிகழ்த்தியிருப்பதும் அதைதான்.


ஒரு ஷோவிற்கு 250 பேர் என்றாலும் ஒரு நாளைக்கு 1000  பேர்.  இது கோயம்பத்தூரில் மட்டும். மொத்த தமிழ் நாட்டுக்கும் கணக்கு போட்டு கொள்ளுங்கள்.  மனிதர்களாக  தியேட்டர் உள்ளே  வருபவர்களை மிருகமாக்கி வெளியே அனுப்புகிறார் சாமி. முக்கியமான விஷயம்.. அது  எடுத்துக்கொண்ட கதைக்காக அல்ல.. அந்த கதையே காட்சி படுத்திய விதத்தில்...

இந்த படத்தை எதிர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று யாரும் கிளம்பிவிடதீர்கள். அது படத்திற்கு தேவையில்லாத விளம்பரத்தை கொடுத்துவிடும். யாரும் கண்டு கொள்ளது விட்டாலே மூன்று நாட்களில்  பெட்டிக்குள் போய் விடும். படத்தின் தரம் அப்படி. 

(+) பிளஸ் 

வாய்ப்பிருந்தும் கதாநாயகியே உரித்த கோழியாய் காட்டாமல் விட்டது.


(-) மைனஸ்

நாடகத்தனமான காட்சிகள்
திரைக்கதை
இயக்கம்
வசனம்
ஒட்டாத கதாபாத்திரங்கள்


VERDICT  : சாமிக்கு போதாத காலம்.  படம் பார்க்கும் நமக்கும்.
RATING    : 1.0 / 10.0


EXTRA பிட்டுகள் : 

சாந்தி தியேட்டர் காந்திபுரம் மெயின் பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளதால், பஸ் கிடைக்காத  குடும்பம் ஒன்று  (அதில் இரு பெண்கள் ) இந்த படத்திற்கு இரவுக் காட்சியில்  தெரியாமல் நுழைந்து விட.. அவர்கள் பட்ட அவஸ்தைகள் சொல்லி மாளாது. தியேட்டரில் இருந்த அனைவரும் ஹீரோ, ஹீரோயின்,வில்லன் என அனைவரையும் பார பட்சமின்றி  கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளை கொண்டு திட்டி தீர்க்க.. பாவம் அந்த பெண்கள் சங்கடத்தில் நெளிந்தது ரொம்பவே பரிதாபமாக இருந்தது.


Saturday, September 4, 2010

டெல்லி ராஜ குமாரிகளும்... கோயம்புத்தூர் பையனும்... (18+) / 3

பரமு ரொம்பவும் வெகுளி. ஆனால் கிடைக்கிற கேப்பில் டைமிங்காக போட்டு தாக்குவான். நான் இறங்கும் போது ஜல்லி காட்டு  காளை போல  நிற்காமல் போன ரயில்.. அவன் இறங்கும்போது  மட்டும்  பசுமாடு போல சாந்தமாக ஒரு நூறு அடி தள்ளி போய் நின்றது. 

வாய் நிறைய பல்லுடன், யுத்தத்திற்கு சென்று வெற்றியுடன் திரும்பியவன் போல கம்பீரமாய் ரயிலில்  இருந்து இறங்கி வந்தவன்,   "என்ன மனோ, பயந்துடீங்களா.. அனுமார் கிட்ட வேண்டினேன்..  அதுதான் ரயில் நின்னுடுச்சு" என்றான். ரயில்  சிக்னலுக்காக நின்றதோ.. அல்லது அனுமார் நிறுத்தினாரோ.. அவன் பத்திரமாக இறங்கியதும்தான் மனம் நிம்மதி அடைந்தது.

நான்கு ஆட்டோ டிரைவர்கள், எங்களை அணுகி,  தாஜ் மஹாலை சுற்றி காட்டுவதாய் சொல்ல., அதில் சாமுத்திரிகா லட்சணம் பார்த்து ஒருவரை தேர்ந்தேடுத்தோம்.     பரமு அவரையும், அவரது ஆட்டோவையும் கண்ட மேனிக்கு போட்டோ எடுத்து தள்ளியதுடன் இல்லாமல் அவரது லைசென்சையும் வாங்கி போட்டோ பிடித்து கொண்டான். எதற்கு என்றதற்கு "PREVENTION IS BETTER THAN CURE" என்று தலையே ஆட்டி ஆட்டி சொன்னான்.


ஆட்டோ டிரைவரின் லைசென்ஸ்

எங்களது சொத்துக்களான டிகிரி சர்டிபிகேட் அடங்கிய பேக்கை ஆட்டோ டிரைவர் வசம் ஒப்படைத்துவிட்டு தாஜ்மஹால் பார்க்க கிளம்பினோம். போகும் தருவாயில்.. திடீர் ஞானத் தோன்றலில்  பரமு, தன் சூட்கேசை திறந்து,  அவன் அம்மா பயன நேரத்தில் தின்பதற்காக கட்டி கொடுத்திருந்த சோன் பப்டியே எடுத்து, ஆட்டோ டிரைவர் வேண்டாம்.. வேண்டாம்.. என்று மறுத்த போதும்,  வலுக்கட்டாயமாக  அவர் வாயில் திணித்தான்.  "நம்ம சாப்பாட்ட வாங்கி  தின்னுட்டார்" " இனி இவர் உண்ட வீட்டுக்கு ரெண்டகம் பண்ண மாட்டார்" நம்ம லக்கஜே பத்திரமா பார்த்துக்குவார் ,தைரியமா வாங்க என்றான்.

தாஜ் செல்லும் வழி 

 

தாஜ் என்னும் உலக அதிசயத்தை காண நாம்  சில பல குறுகலான சந்துகளில் நடை பயணம் செய்ய வேண்டும். அங்கு எருமைகள் சுதந்திரமாக மேய்கின்றன.... இறைச்சி கடைகளும், பிளாட்பார கடைகளும்,  குப்பை மேடுகளும் வழி நெடுக  காட்சியளிக்க.. இந்தியாவின் கலாச்சாரத்தை வெளிநாட்டவர் எளிதில் அறிந்துகொள்ள அவை  ஏதுவாய் இருக்கின்றன. 


தாஜ் உள்ளே நுழைய, இந்தியர்களுக்கு 20 ரூபாயும்,  வெளி நாட்டவர்களுக்கு  250 ரூபாயும் வசூலிக்கிறார்கள். நுழைவாயிலில் காவல் மிக பலமாக இருக்கிறது. குட்கா, சிகரட், சிப்ஸ் பாக்கெட், முறுக்கு பொட்டலம்  என தண்ணிரை தவிர வேறு  எதையும்  உள்எடுத்து செல்ல அனுமதி இல்லை. பரிசோதனை என்ற பெயரில் காவலர் ஒருவர் உடல் முழுதும் கிச்சு கிச்சு மூட்ட.. அவரை கடந்து வந்ததும் பிரம்மாண்டமான செங்கல் நிற கோட்டை முதலில் நம்மை வரவேற்கிறது. அங்கிருந்து பார்க்கும் போதே.. அந்த அதிசயம்.... கண்களுக்கு தென்பட ஆரம்பிக்க.. உடல் முழுதும் ஒரு பரபரப்பு தொற்றி கொள்கிறது. 




தாஜ் மஹாலை, நான் சினிமாவில் பார்த்திருக்கிறேன், புத்தகத்தில் புரட்டியிருக்கிறேன். ஆனால் நேரில் பார்க்கும் போது கிடைக்கும் ஒரு உணர்வு.. எப்படி சொல்வது அதை.. பிரம்மாண்டமான அந்த சலவை கல் அற்புதத்திற்கு முன் மனிதர்களாகிய நாம் ரொம்பவுமே சின்னவர்களாகி விடுகிறோம். வான் உயர்ந்து நிற்கும் காதல் சின்னத்தை, இந்தியாவின் அடையாளங்களில் ஒன்றை.. உலக மக்கள் அனைவரும் வியந்து நோக்கும் ஒரு கலை படைப்பை நேரில் தரிசிப்பது நிச்சயம் ஒரு அழகான அனுபவம். பகல் தவிர்த்து, ஒரு நல்ல மாலை நேரத்தில்.. மழை தூறும் பொழுதில்.. அங்கு இருந்து பாருங்கள்... உங்கள் மனம் என்னும் குழந்தை அடையும் உற்சாகத்திற்கு அளவிருக்காது. 

வெறும் கட்டிடம் மட்டும் அல்ல தாஜ் மஹால்.  சின்ன சின்ன நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகள்.. கற்களில் செதுக்கிய பூக்கள்.. ரசனையான  வடிவமைப்புகள்  இப்போதும் மிளிரும் வர்ணங்கள் ... என  கலைகளின் புதையல் அது. ஒவ்வொரு கால நேரத்தின் போதும், தாஜ் வித விதமான தோற்றங்களை வெளிப்படுத்துமாம்.  




ஏராளமான வெளிநாட்டவர், கைடுகளின் துணையோடு தாஜ் பற்றி ஆர்வமாக தெரிந்து கொள்கின்றனர். தாஜ் முன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதை ஒரு பெருமையான, சந்தோஷமான நிகழ்வாக கருதுகின்றனர். 

தாஜ் முழுதும் பல தேசத்து  பெண்கள், கொளுத்தும் வெயிலால்  குட்டி குட்டி உடைகளுடன் உலாவ.. துள்ளும் இளமையில்.. திமிரும் வளமையில்.. நானும், பரமுவும் ஏகத்துக்கும் டென்ஷன் ஆனோம். ஒரு கட்டத்தில்.. அந்த பெண்களை கண்டு  வெறுப்பில் " EVERY BODY" என்று நான் ஆரம்பிக்க.. " நோ  ஃபாடி" என்று பரமு முடித்தான்.


 தாஜ் உள்ளே, அமைதியாக உறங்கிகொண்டிருக்கும் மும்தாஜ், ஷாஜஹானை மக்கள் கூட்டம்,  சலனப்படுதிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.  பின்புறம் ஓடும் யமுனை தாஜ் மஹாலுக்கு வேறொரு விதமான அழகியலை கொடுக்கிறது. 


தாஜ் கொடுத்த உற்சாகத்தில்.. பரமு சத்தம் போட்டு பாடிக் கொண்டிருந்தான். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் டெல்லி வாலாக்கள் அவன் சட்டை காலரை பிடித்து மிரட்டபோவதை அறியாமல்....

                                                                                                            - தொடரும்

you might like this also...

Related Posts with Thumbnails